Lauterbach – Wieck (donderdag 13 juli – vrijdag 14 juli)

Voor donderdag wordt voorspeld dat de regen ophoudt. We besluiten naar Wieck te gaan, de haven van de Hanzestad Greifswald. Het is 16 mijl varen, een kleine drie uur. ’s Ochtends is het nog zwaar bewolkt en vochtig, maar als we rond 11 uur vertrekken breekt de bewolking.

Klassiek zeiljacht

Klassiek zeiljacht

Er staat een mooie zeilwind van ca 15 knopen, halve wind voor onze koers. Het is een beetje veel wind voor een eerste test van het grootzeil, dus we varen het traject op de genua. Dat gaat uitstekend, we lopen nog rond de 6 knopen. Het is niet druk op de Greifswalder Bodden, maar we moeten toch nog een paar keer uitwijken voor andere zeilboten. Dat komt vooral omdat het water wel groot is, maar er vanwege ondieptes lang niet overal gevaren kan worden.

Aan de kade in Wieck

Aan de kade in Wieck

De wind is zo gunstig dat we op het zeil door de geultjes naar de haveningang van Wieck kunnen. Wieck is bij zeilers bekend vanwege het leuke bruggetje (die Holländer Brücke). Op het hele uur opent de brug voor de doorvaart naar Greifswald. Wij zijn er net voor de opening van twee uur, maar besluiten in Wieck te blijven. We kunnen aan de kade liggen, voor de kermis en rommelmarkt die wordt opgebouwd op de kade. In eerste instantie liggen we niet naar de zin van de havenmeester, dus we verleggen de boot 50 meter. Als ik daarna wil afrekenen kan dat niet: vanwege de kermis mogen er geen boten liggen. Maar omdat de kermis nog niet begonnen is, mag het wel, alleen mogen we niet betalen. Ook goed. Het is voor ons in elk geval maar voor een nacht, we liggen naast een roestende stalen kademuur, niet ideaal voor onze aluminium boot.

Stormvloedkering Wieck

Stormvloedkering Wieck

De haven van Wieck is opgeknapt sinds onze vaarwijzer is verschenen (2009). Er is een nieuwe stormvloedkering gemaakt, en de kade is helemaal opgeknapt. Een deel van de kademuren is ook vernieuwd, alleen het stukje waar wij liggen nog niet dus.

Na aankomst lopen we naar Greifswald, de grotere Hanze stad die 5 kilometer landinwaarts ligt. Het is een wandeling langs het havenkanaal. Greifswald heeft meer en grotere jachthavens van Wieck, en ook in Greifswald is het een en ander gedaan sinds onze vaargids is verschenen. Er is een lange kade waar je als passant (ook) terecht kunt, grotendeels naast een nieuwe woonwijk. Er is flink gesaneerd zo te zien.

Marktplein Greifswald

Marktplein Greifswald

Het centrum van Greifswald is mooi. Wat opener dan Stralsund, met veel mooie panden in heel verschillende bouwstijlen. Er is heel veel opgeknapt, en er wordt ook hard gewerkt aan de nodige panden, inclusief aan de twee grote kerken. Er zijn veel terrasjes, winkels en Eiscafe’s, je kunt overal ijs kopen. Dat is overal zo, Duitsers hebben iets met ijs. We eten wat op de markt, lekker in de zon, voor we weer teruglopen naar de Wieck

Vrijdag 14 juli

’s Ochtends verken ik Wieck nog even. Tot mijn verbazing staan er achter de rij panden aan de haven mooie oude rietgedekte huizen. Veel landelijker en mooier dan je verwacht vanaf de havenboulevard.

Straatje in Wieck

Straatje in Wieck

Ook bijzonder is de kerk, waar het dak helemaal met zonnepanelen is bedekt. Op een kerk had ik dat nooit eerder gezien.

Kerk met zonnedak

Kerk met zonnedak

De kermis en het vermaak daaromheen worden verder voorbereid. Al vroeg komt er iemand vragen of we toch wel voor 12 uur weg zijn, want hij moet met zijn vissersboot aan de kade voor het feest losbarst. Dat beloof ik.

Stralsund – Lauterbach (maandag 10 juli – woensdag 12 juli)

Na een lange stop in Stralsund is het de hoogste tijd om verder te gaan.  We tanken 211 liter diesel, genoeg om weer meer dan 40 uur op de motor te varen.  

Ziegelgabenbrücke

Ziegelgabenbrücke

De Ziegelgabenbrücke opent om 12:20, we gaan dan met de meute mee.  

Direct na de brug ligt aan de rechteroever de Volkswerft van Stralsund, met een hele grote kleurrijke hal.  De werf heeft ook veel eigenaren gehad, met name de laatste jaren.  Inmiddels is de werf in Chinese handen.  Volgens wikipedia maken ze containerschepen, schepen voor offshore werk en spullen voor windparken. 

Volkswerft van Stralsund

Volkswerft van Stralsund

We gaan naar Lauterbach, volgens onze vaargids een leuke stop aan de zuidkant van Rügen.   De tocht voert door een smalle geul en daarna over de open Greifswalder Bodden.  Helaas hebben we net een dag met oostenwind gepakt, dus veel te zeilen valt er niet.

Als we dinsdag wakker worden is het zomer.  Zonnig en lekker weer, we kunnen in de kuip ontbijten met de verse broodjes van de haven.  We gaan vandaag de omgeving verkennen.  Eerst met de fiets naar Putbus, een plaats die bekend is door de vele statige witte gebouwen.  Onderweg zien we een bijzonder huis…

Blikvanger

Blikvanger

Putbus is gesticht in 1810, en de kenmerkende gebouwen stammen meest uit de periode 1830-1860.  Echt knus is het niet, het was meer om te pronken voor de prins van Putbus waarschijnlijk.

Witte panden aan het Circus van Putbus

Witte panden aan het Circus van Putbus

Vanuit Putbus gaan we met Rasender Roland, een stoomtreintje dat het zuidoosten van Rugen bedient.  We zijn nogal vroeg op het station, omdat ik niet had gezien dat de trein in Putbus een half uur stopt. In die tijd kunnen ze een andere stoomloc voor de trein plaatsen.  Het is allemaal erg arbeidsintensief.

Werk aan de stoomloc

Werk aan de stoomloc

Wij gaan naar Jagdschloss Granitz, een slot waar de prins van Putbus zijn relaties kon vermaken. Nu is het een museum.  Ik realiseer me dat ik erg weinig van de roerige Duitse 19e eeuw weet.  In Nederland gebeurt er dan niet zo veel, maar in Duitsland des te meer.

Paardentram naar het slot

Paard en wagen naar het slot

Het Jagdschloss ligt op het hoogste punt van Rügen, vanaf het stationnetje moet je nog een kilometer lopen.  Of je kunt je laten brengen.  Wij lopen, dan zie je onderweg ook nog wat.  Zoals deze wesp, wellicht een schoorsteenwesp?

Wespensoort

Wespensoort

Het slot zelf ligt op het hoogste punt van de heuvel.  De toren midden in het slot is later toegevoegd om een mooi uitzicht te hebben over heel Rügen.  Het kasteel is als museum opengesteld. Jammer is wel dat er van de oorspronkelijk inrichting niks is overgebleven, het is allemaal een keurig en informatief museum maar een beetje steriel vind ik.

Jagdschloss Granitz

Jagdschloss Granitz

Als we na de bezichting van het kasteel naar het schema van de trein kijken, zien we dat onze volgende trein over 2 uur gaat.  We besluiten dan eerst maar te eten in de slottuin.  Dat pakt goed uit: de dreigende lucht breekt open en het eten is goed.

Rasender Roland

Rasender Roland

Met de stoomtrein gaan we terug naar Putbus, en vandaag met de fiets terug.  Van de heuvel af zijn we snel terug in Lauterbach. De dreigende regen blijft grotendeels uit.

Na de mooie dinsdag valt de woensdag nogal tegen.  Het gaat rond half twaalf regenen, en dat dat gaat de hele dag door.  Geen slagregens, maar wel constante neerslag uit een grijze vrijwel windstille lucht.  Voor de regen lukt het me nog om bij de plaatselijke werf 50 kogeltjes te kopen voor de mastkarretjes, voor 1 euro per stuk.  In een karretje gaan er 45, dure hobby dus om ze kwijt te raken.

Dauerregen

Dauerregen

Vitte – Stralsund (3 juli – 9 juli)

Maandag is nog een dag met veel wind, af en toe zon gevolgd door een flinke bui.   Het haventje van Vitte is altijd bedrijvig door de veerboten met toeristen die af en aan varen. Er zijn geen auto’s, in plaats daarvan gaat het vervoer met de fiets of met paard en wagen.  En dan zijn er nog de vissers, die zorgen voor een kleurrijk geheel.  Toen wij er waren, zijn ze niet uitgevaren.

Vissers in Vitte

Vissers in Vitte

We lopen wat kleine stukjes in het dorpje Vitte rond de boot en proberen een oplossing te bedenken voor het zeil.  Het hangt er erg vanaf wat er kapot is.  Als het aan het einde van de middag even rustig is, ga ik de mast in om te kijken hoe de rails er aan toe is.  Je kunt wel zien dat er een beschadiging is, maar het lijkt niet zo erg dat reparatie nodig is.  Dan zou het voldoende moeten zijn om de karretjes van nieuwe kogellagers te voorzien. 

’s Avonds gaan we uit eten bij het Seemanmshus, met een duindoornwijn erbij, best lekker.  In Duitsland verkopen ze veel duindoornproducten in de kustplaatsjes. 

Buien bij avondlicht

Buien bij avondlicht

s’Avonds bel ik nog even met de importeur om ons mastkarprobleem voor te leggen.  Zijn advies is gewoon de kogeltjes vervangen, en goed op te letten met elektrische lier.   Het blijft bij hem en ons wel knagen dat we niet echt weten hoe het is gekomen.  Goed opletten de komende zeildagen dus.

Dinsdag is er nog steeds veel wind, maar nu staat de zon erbij, dat is een stuk aangenamer.  Naar Stralsund, onze volgende stop, is het 16 mijl, lekker kort.  Ongeveer de helft van stuk loopt door een zeer smalle geul, die met deze wind mooi bezeild is.  We hebben geen grootzeil, maar met windkracht 5 is de genua ook ruim voldoende om halve wind te kunnen varen.  Het hele stuk is bezeild, we lopen met dik 6 knopen in een ruk naar Stralsund. 

Op de genua naar Stralsund

Op de genua naar Stralsund

Op Vitte kregen we de tip om niet naar de jachthaven can Stralsund te gaan, maar aan de kade aan te leggen, met vrij uitzicht rondom en dat voor een zeer scherpe prijs.  Als we aankomen is inderdaad plaats.  We worden opgewacht door een behulpzame medezeiler. Het is wel even werk om de stootwillen goed te krijgen, de kademuur is niet ontworpen voor kleine bootjes zoals de onze.  Maar als we eenmaal liggen is het een beste plek. 

De havenmeesters zijn extreem vriendelijk.  Ik vertel dat we een paar dagen weg gaan, en ze vragen spontaan of we dubbele lijnen hebben liggen en beloven om de boot in de gaten te houden.  Dat doet onze buurman overigens ook al.  De buurman is zeilt de hele zomer in zijn kleine bootje langs de Oostzeekust, tot Gdansk en dan weer terug naar Friesland.  Af en toe komt zijn vrouw langs, en verder helpt hij iedereen die hij tegenkomt. 

Ons uitzicht vanuit de kuip

Ons uitzicht vanuit de kuip

Woensdag 6 juli vertrekken we om half negen naar de station voor de treinreis naar Göttingen.  Maxime krijgt haar certificaat voor het Neurasmas programma, een master studie die ze officieel eind augustus in Canada afrondt.  Dan is er geen plechtigheid, donderdag wel, voor alle studenten van de diverse universiteiten die het Neurasmus programma hebben opgezet.   Als we in Göttingen aankomen staat Maxime ons op te wachten bij het hotel.  Het is een B&B hotel, een voor mij nieuwe hotelketen.  Scherpe prijzen, functionele maar schone kamers.  Je krijgt een pincode voor je kamer (geen sleutel of keycard), en met de pincode bedien je ook de lift.  Een ruim ontbijt kun je er bij kopen.  Goed concept wel.  ’s Avonds eten we met Maxime bij Villa Cuba, Duits-Cubaans eten in het centrum.  Een vol bord goed eten voor een mooie prijs.

Vakwerkhuizen in Göttingen

Vakwerkhuizen in Göttingen

Donderdag ontbijten we met Maxime.  We verkennen daarna de stad, zij moet werken.  Göttingen is een mooie studentenstad.  In het centrum zijn heel veel vakwerkhuizen.  Helaas zijn in de winkelstraten bij vrijwel alle panden de gevels op de begane grond vervangen door standaard glazen winkelpuien. Dat hoort bij de welvaart blijkbaar, wel jammer eigenlijk.  Göttingen is een studentenstad, van de 100,000 inwoners zijn er 20,000 student. 

’s Avonds is het diplomadiner van de Neurasmas opleiding.  Erg leuk om daar bij te kunnen zijn als trotse ouder.

Onze trein

Onze trein

Vrijdag gaan we weer terug.  In de trein is het warm en vol, de terugreis duurt langer dan de heenreis.  Zo voelt het tenminste.  ’s Avonds ligt boot de boot er netjes bij.   Ik bak pannenkoeken ter afwisseling op uitgebreide eten in Göttingen.

Zaterdag kunnen we aan de slag met het grootzeil.  Het plan is simpel: het onderstuk rails van de mast halen, en het ontspoorde karretje van nieuwe kogeltjes voorzien.  Het blijkt alleen dat onze voorraad kogeltjes (ca 50 stuks) niet toereikend is.  Het lukt me in Stralsund niet om nieuwe kogeltjes te vinden, maar de viswinkel heeft wel kraaltjes in dezelfde maat.   Dat is een goede oplossing voor nu, een paar kraaltjes per karretje kan geen kwaad, en de echte kogels zijn zo goed verdeeld over het hele karretje.   Ik krijg nog een advies voor winkel die ons zou kunnen helpen, maar die is maandag pas open.  In de loop van de middag zit alles er weer op. 

Zeilkarretje met lagerkogels en vispareltjes

Zeilkarretje met lagerkogels en vispareltjes

Helaas is er te veel wind om te kijken of het geheel soepel loopt, maar ik heb er alle vertrouwen in.  ’s Avonds eten we gerookte vis bij een van kraampjes.  Lekker eten.

Zondag doen we niet zoveel.  Laat in de middag valt de wind een eind weg, zodat we het zeil even kunnen hijsen.  Dat loopt allemaal soepel.  Zegt niet alles natuurlijk, maar het is wel voorwaarde.  Als we echt zeilen gaan we merken of de kogeltjes blijven zitten.  Ik fiets een rondje in de omgeving, maar veel er is niet te zien.  De boeren zijn al druk bezig met het oogsten van het graan.  Het moet hier dus wel warm geweest zijn.

Tarwe oogst

Tarwe oogst

Het kogel-rondje maandagochtend levert niks op, al kan één zaak ze wel bestellen. Maar ik wil niet nog een dag wachten, het is tijd om verder te gaan.  Mocht het niet lukken met onze huidige oplossing, dan kunnen we altijd terug naar Stralsund.

Das Letzte Kleinod

Stralsund is een mooie stad, met een mooi gerestaureerd oud centrum.  Wat voor mij ook leuk is aan Stralsund is dat de techniek van de havens en spoorwegen overal aanwezig is.   Bij een draaibrug die nu inmiddels electrisch wordt bediend, is ook het wormwiel van klassieke aandrijving nog aanwezig.

Wormwiel

Wormwiel

De pier waar wij aan lagen met de boot kijkt aan de ene kant uit op het toeristische centrum, en aan de ankere kant op het havenbedrijf. Daar is veel overslag activiteit tussen rail en scheepvaart.  Op het terrein worden de wagonnen met kleine rangeerlokjes heen en weer gereden.

Rangeren op het haventerrein

Rangeren op het haventerrein

Vrij snel nadat wij aankwamen, arriveerde de trein van ‘Dat Letzte Kleinod’, een activitische Duitse toneelgroep die vanuit hun trein voorstellingen op locatie verzorgen. Op hun Duitse homepage figureert die trein prominent, op de Engelse homepage staan de mensen.  Leuk detail.

Das Letzte Kleinod

Das Letzte Kleinod

Met deze toch wel bijzondere trein rijden ze Duitsland door, wij treffen hen volstrekt toevallig hier.  De voorstelling hebben we alleen van afstand gezien, maar ik kon het niet laten om foto’s te maken van het vertrek van hun trein op de oude spoorbrug naar de haven.

Vertrek over de spoorbrug

Vertrek over de spoorbrug

Een activiteit als deze trekt de interesse van treintjespotters.  Al twee uur voordat ik de foto hierboven heb gemaakt was er activiteit rondom de loc, met de bijhorende treinspotters.

Treinspotters (links) en security (rechts)

Treinspotters (links) en security (rechts)

 

DB

Ik heb in mijn wat jongere jaren heel wat uren in de Märklin treinen catalogus gebladerd.  Altijd als ik Duitsland met de trein reis, is dat een feest van herkenning.  Alle seinen en bovenleidingen die je uit de catalogus kent, bestaan echt en zien er precies zo uit.  In deze post wat indrukken van de trip Stralsund – Göttingen.

ICE treinstellen

ICE treinstellen

Het hotel in Göttingen lag vlak bij de doorgaande spoorlijn.  Göttingen ligt aan een drukke noord-zuid route, dus er is voldoende verkeer om te fotograferen.

Naast het station ligt een overslag en rangeerterrein.  Dat betekent veel sporen voor de diverse activiteiten.  In Duitsland worden de rangeersporen voorzien van lage rangeerseinen, zoals op de foto hieronder.

Containertrein

Rangeersein

 Ik denk zeker elk kwartier komt er een goederentrein voorbij.

Containertrein

Containertrein

Een werktreintje staat gereed voor het geval dat

Werktrein

Werktrein

Van een afstand ziet de bovenleiding er heel erg druk uit.  Met een leiding boven elk spoor loopt het al snel op.  Op mijn modelbaan ben ik nooit begonnen aan bovenleiding, te lastig leek me dat.  Op het Duitse hoofdnet is alles electrisch uiteraard.

ICE treinstellen

Veel sporen, veel bovenleiding